Laos

Terugblik: Laos

Mijn vakantie naar Costa Rica was niet de eerste verre reis die ik maakte, wel de eerste keer dat ik naar Midden-Amerika ging. Waarom terugblikken naar andere reizen terwijl deze website over reizen en wonen in Costa Rica gaat? Misschien leer je mij door deze verslagen iets beter kennen en zie je waar mijn interesses naar uitgaan. Ik heb mooie herinneringen aan de landen die ik bezocht heb en vind het zonde om deze niet te delen. Kom, ik neem je mee. Deze keer is dat naar Laos.

Vanuit Thailand de grens over

In 2015 vertrok ik met mijn rugzak voor drie maanden naar Azië. Een ticket naar Bangkok was geboekt en het idee was om over land naar Laos te gaan. Zo begon mijn bezoek aan Laos, na een overnachting ter overbrugging in Pakse, in het zuiden bij de Don Det eilanden. Het was voor mij een relaxte eerste bestemming. Ik wandel en fiets wat rond en geniet van het observeren van het lokale leven.

Omdat je in de rivier de zeldzame zoetwaterdolfijn de Irriwaddy zou kunnen zien heb ik een kajaktocht geboekt. Samen met onze geniale gids gaan we op pad. Hij was van de goede, pakkende teksten: No money, no honey. But with honey, no money. Dit horen we natuurlijk nog een aantal keer aan. Gelukkig zien we ook datgene waarvoor we het water op gegaan zijn: de dolfijnen! Eigenlijk bevinden we ons in de wateren van Cambodja, maar voor een kleine vergoeding kijken de douanebeambten daar verder niet van op. Dat onze gids ons regelmatig van een vrolijke noot voorziet is op het eind wel fijn. We moeten nog een stuk kajakken als er een onweersbui uitbreekt. Dat is toch niet heel fijn, zacht uitgedrukt. De gids begint een stukje van Celine Dion uit de Titanic te zingen en na een tijd met samengeknepen billen te hebben gezeten kunnen gelukkig aanmeren en het water uit.

Spontaan samen de jungle in

Het leuke aan backpacken zonder plan is dat er altijd ruimte is voor spontane ideeën. Als wachtend op de boot naar het vaste land ontmoet ik Renée uit Zwitserland. We raken gezellig aan de praat en het blijkt dat we eigenlijk allebei hetzelfde willen doen op onze volgende bestemming: een jungle trekking met overnachting. Nou, waarom dan niet samen?! In Pakse zoeken we het een en ander uit en we gaan voor een tweedaagse trekking. Zo stel je jezelf aan elkaar voor, zo heb je de beste tijd samen en slaap je samen in een tentje. Het leuke is dat we elkaar later nog een keer in Bangkok zien en we hebben nog steeds regelmatig contact.

Op naar Vientiane

Na de jungle trekking scheiden tijdelijk onze wegen en ik reis met een nachtbus helemaal door naar Vientiane. Ik bezoek een tempel en de Patuxai: de Arc de Triomph van Laos. Gebouwd met geschonken middelen van de Amerikanen die eigenlijk bedoeld waren voor de bouw van een vliegveld. Het bezoek aan het COPE Visitors Centre maakt indruk op me. Ik leerde dat Laos het meest gebombardeerde land ter wereld is en de impact op de bevolking is tot op de dag vandaag nog enorm. Dit zijn natuurlijk niet de leukste bestemmingen maar ik probeer wel altijd wat te leren van de geschiedenis van het land dat ik bezoek. Met de bus bezoek ik ook nog het gekke Buddha Park buiten de stad.

Kennismaken met Luang Prabang en Nong Khiaw

Het is weer een lange busrit, maar dankzij leuke gesprekken met andere reizigers vermaak ik me prima. De hele dag ben ik onderweg van Vientiane naar Luang Prabang. Deze volgende bestemming bevalt me een stuk beter dan Vientiane. Het is er weer heerlijk rondslenteren en genieten. Ik bezoek het koninklijke paleis maar geniet ook van de schoolkinderen die maar al te graag een suikerspin verorberen. Op de avondmarkt is de sfeer gezellig en kun je genieten van de lekkerste verse sapjes. Ik zal aan het eind van mijn reis terug komen en genieten van een van de hoogtepunten van mijn bezoek aan het land.

Nong Khiaw is een rustige bestemming die ik ook twee keer aan doe. Ik hang in mijn hangmat, lees een boek en geniet van de omgeving. De hike naar het uitzichtpunt valt me wat tegen. Het is een behoorlijk zware klim in de hitte en helaas is het bewolkt.

Reizen naar een uithoek

Vanuit Nong Khiaw reis ik naar het afgelegen Sam Neua. Dit doe ik omdat ik graag de Pathet Lao grotten bij Viang Xai wil bezoeken. Hier leefden een tijd meer dan 20.000 mensen omdat de Amerikanen de omgeving zo heftig bombardeerde. Dit leek mij dus verdomde interessant om te zien, maar het bleek nog niet zo eenvoudig om er naartoe te reizen. Mijn geduld als alleen reizende werd wel aardig op de proef gesteld. Gelukkig bleek het niet voor niets.

Na een helse rit met de nachtbus vanuit Nong Khiaw kom ik in de kleine uurtjes aan in Sam Neua. Lang leve de 24-uurs receptie en ik kan gelukkig terecht op mijn kamer. Na bijgekomen te zijn van de busrit ga ik op onderzoek uit. Hoe kan ik een tour regelen naar die grotten? Bij de tourist information kunnen ze me niet veel vertellen, niemand spreekt Engels. Ik krijg wel een foldertje mee en ik ga op goed geluk de volgende dag proberen een tuktuk te regelen. De rest van de dag doe ik niet veel meer dan relaxen en een beetje rondlopen. Dat ik ook geen enkele toerist tegenkom en ik de enige gast in het hotel lijk te zijn maakt het plaatje compleet: waar ben ik terecht gekomen? Het is wel lekker van de gebaande paden.

De ommekeer

Alleen reizen kan soms tegenvallen en dan zou je flink in zak en as kunnen gaan zitten. Ik leer hier dat optimistisch blijven belangrijk is en dat het ook zomaar eens kan omslaan. Het bezoek aan de grotten is namelijk een van de leukste dagen uit mijn reis en dat komt door degene met wie ik de tour doe. De grotten bezoek ik samen met twee Duitsers die ook allebei alleen reizen. Een jongen van mijn leeftijd en een vrouw die me met haar leeftijd en verhalen over de reizen die ze alleen maakt behoorlijk aan het verbazen krijgt. Ik vraag natuurlijk niet naar haar leeftijd, maar ik kom wel te weten dat ze al een tijdje met pensioen is. We hebben in ieder geval een gezellige dag samen en het bezoek aan de grotten is ook de moeite waard voor mij. Ongelooflijk dat zoveel mensen hier gewoond hebben en dat hun dagelijkse leven hier zo lang heeft afgespeeld.

Voldaan kom ik terug in Sam Neua en ik bezoek de plaatselijke markt nog even. Ook dit zal ik niet snel vergeten. De meest vreemde dieren werden daar te koop aangeboden, het lijkt wel alsof ze alles eten waar maar vlees aan zit.

Het zijn de kleine dingen

Dat charmante mannetje op de laatste foto leerde me ook nog iets, onbedoeld natuurlijk. Je kunt altijd en overal een positieve ervaring op doen, als je er maar voor open staat en soms de tijd neemt om gewoon ergens te gaan zitten en te kijken. Te observeren wat er gebeurt. Ik zat in het restaurant om de hoek van mijn hotel, overigens ook het enige restaurant met Engelse menukaart in de stad. Dit jongetje was de ondeugd zelfde en hield iedereen voor het lapje, het liefst zijn moeder. Soms heb je zo weinig nodig om ergens van te kunnen genieten.

Naar het noorden

Via Nong Khiaw reis ik door naar Luang Namtha. Het doel: een jungle trekking met overnachting. Helaas blijk ik als alleenreizende geen aansluiting bij een groep te kunnen vinden. Ik blijf uiteindelijk maar een beetje rondlummelen bij een van de bureau´s in de hoop dat iemand zich ergens voor aanmeldt. En ja hoor, ook dit wordt weer zo´n leuke herinnering die ik niet had gehad als ik vooraf alles gepland had. Ik ontmoet Matthew, een Australiër die vanuit Nederland naar huis fietst. Hij wil graag een dag gaan kajakken en zo geschiedde. Het is een prachtige tocht en onderweg stoppen we bij een klein dorpje voor lunch.

Matthew heeft die avond afgesproken met Henk en hij nodigt mij uit om mee te gaan. Henk is een Nederlander die ook aan het fietsen is maar dan van Nederland naar Singapore. Ze wisten van elkaar dat ze in dezelfde omgeving waren en zorgden er voor dat ze elkaar ontmoeten om ervaringen uit te wisselen. Wat een avonturen beleven zij zeg, ik blijf me verbazen over wat ze vertellen en de foto’s die ze mij laten zien. Stiekem ontstaat hier voor mij de droom om dit ook eens te gaan. Matthew reist de volgende dag verder en we nemen afscheid. Henk zal ik die avond daarna ontmoeten op de nightmarket.

Het is feest

Fietsend verken ik de volgende dag de omgeving en als de avond valt loop ik naar de nightmarket. Het wordt vervolgens zo’n avond die heel gezellig is met mensen die je ter plekke ontmoet, daarna nooit meer ziet maar die voor even je beste vrienden zijn. We beginnen met een biertje en wat te eten op de nightmarket. Normaal gesproken is alles redelijk vroeg op de avond gesloten in Laos maar in verband met een festival waar ik later in Luang Prabang getuige van zou zijn is het feest vanavond. We gaan naar een restaurant/discotheek en er zitten verschillende families en vriendengroepen gezellig te eten en bier te drinken. In de discotheek is het voor mij eens aangenaam dat ik niet tussen de zwetende oksels sta. Ik kom qua lengte toch meer overeen met de gemiddelde Lao.

Een feestelijke afsluiting

Vanuit Luang Namtha reis ik weer naar Luang Prabang waar ik het mooie Boun Lai Heua Fai festival bijwoon. Het is eigenlijk puur toeval dat ik dit mee maak, misschien dat ik er des te meer van geniet. Het is werkelijk prachtig. Zoveel traditie, kleur, trots en aandacht. Met het festival worden de watergoden van de Mekong rivier geëerd. Er worden boten gebouwd die met offers aan het eind van de parade te water gelaten worden. De hele stad is versierd en iedereen neemt deel aan het festival. Ook in het guesthouse waar ik verblijf is de familie bezig met het maken van offers. Een betere afsluiting van mijn reis in Laos had ik me niet kunnen bedenken.

Op de laatste ochtend geniet ik na wanneer ik in de ochtend nog één keer de straten op ga. Ik zie hoe de monniken hun dagelijkse route afleggen om aalmoezen te verzamelen, dit zal hun eten voor de dag zijn.

Ik zal terugkeren naar Thailand waar ik mijn moeder zal ontmoeten op het vliegveld van Bangkok. Voor drie weken zullen we mijn reis samen voortzetten en Thailand gaan verkennen.

Ben je trouwens benieuwd naar de fietsavonturen van Henk? Kijk dan eens op zijn website. Hij heeft nog een vervolg gegeven aan zijn eerste fietsavontuur: hij fietste van Sint Petersburg naar de Noordkaap!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *